ne için varsan onun için yaşa

Anlamalısın bir gülü , gülü anlamak alemi bilmektir alemi bilen kendini bilendir der alimler. alim olmak kendini bilmekten geçer, bilmek kendini dahi rabbini bilmektir. yaşam dediğimiz bu hayat felsefik düşünce misali özgündür, her birey kendince şekillendirip yaşar şu hayatı, kimi biler bıçağını savaş açar hayata, kimi hürriyeti benimser uzatır zeytin dalını, ve böylelikle ortaya yaşam hikayeleri çıkar. efsaneler, masallar, öyküler hepsi aslında gülden türemedir. bir leyla yaşamını ele alalım, kişi ile mana bulur, mecnunlu leyla, şiirlere konu olan leyla ve herkesin kendi gözünden gördüğüdür aslında . gülü bensimseyen leyla nasıldır peki? kendini bilmeye adamış, gülü anlamak için çaba sarfetmiş olan, gülü yaşam gayesi edinmiş, hayata zeytin dalı uzatıp hayattan bilenmiş bıçak ile karşı karşıya kalan leyla...

  Benim ümidim yedi tepeli İstanbul'da gizli Nikah kıyıldı en derin hayallerimde  Yaşım yirmi ama yaşadım ömrümde iki gün. Yüzün alemimin atlası,  bilen benliğimi,  hallerimin en nazlısı. Renksizliğin gökkuşağı gülüşü, zayıf yüreğimin alaca atı Saçlarıma düşen ay Irak düştüm beni ben edenden. Vuslatım yarınlara kalan sinemde kaynayan acı kahve misali, aradığım hayatı bahşeden ümid. Teğet geçer zaman sende kesişir. Ayrılmak senden, bu ölümlü dünyada  manasız çıkışların hüznü, ve dahi uzağa düşmek kendinden bile. Asla doğamamak yeni güne, var olmaktır karanlıkta. Yüreğinin ağırlığında hiç olmak adına yaşamaktır... Şiiri sende yaşadım, sende tükendim, sende dirildim, Ve dahi sen oldum benlikten öte Bir aşk yaşıyor bende benden öte Ne olur ağıt yakmayın...

Her şerde bir hayır, her hayrın içinde bir şer. Ölüm şer gibi görünen lakin zahirinde hayır olandır. Evvelden beri eski bir efsanedir ama herkesin başına ilk ve son kez gelir.  Bir kalbin son çırpınışı, yaşama isteği ilk ve son defa böylesine arzulanır, iliklerine dek hissedilir yaşamak ve ölüm. Bu tezatlık, ölüm müdür istenen, yaşam mı. İşte budur insanoğlunu birbirinden farkı kılan  ölüm hayal midir yaşamın ta kendisi midir ? işte başa gelen en mühim mesele... 'Ölümü bilerek nasıl yaşar insan,  geride dünyanın kalacağını bilerek nasıl ölür; bilmek bütün acıların anasıdır, de... ' ve der şükrü erbaş ölümün acısının bilmekten sebep olduğunu.